دل نوشته های رخشان

اين مادر كه مي گويند او كيست ؟

هرگز ندانيم كه جان فشاني اش ازبراي چيست؟

مادرم،اي تمام وجودم فدايت

آخر اين همه گذشت و خود را نديدن براي كيست؟

چه شب هايي كه تا سپيده دم خواب بر چشمانت نيامد

آه نمي دانم بهاي اين همه محبت چيست؟

رفيق هميشگي بازي هاي كودكانه ام بودي

حال كه تو نيستي آن رفيق بي كلك ديگر كيست؟

چو مرواريدي هستي خفته در دل صدف

گر تو فرشته نيستي پس فرشته كيست؟

نفست زنده مي كند شكوفه ها را بر درخت

گر تو بهار نيستي پس بهار چيست؟

چرخ فلك آن گيسوان همچو آبشارت را

سفيد كرده همچو برف،نمي دانم لايق اين مادر كيست؟

همچو باغباني هستي دلسوز

آخر ثمرهء اين درخت بي بار چيست؟

زمانه چه كرد با ما اي مادر

كه هنوز ندانيم آن گريه هايت بهر چيست؟

چه ها كشيدي از دستمان اي مادر

كه زبانم زشرم قادر به گفتنشان نيست.

همچون بت هستي و طوافت مي كنيم

اما افسوس كه ديگر مجالي براي جبران نيست.

کاش کودک مي ماندم

خام بودم و نمي فهميدم و نميديدم که اين بازي تلخ روزگار بود

آخ اي روزگار آن همه گل مگر کم بود

چرا چيدي تک گل مرا

اين گل تنها اميد من بود

آن همه برگ مگر کم بود

چرا خط خطي کردي تک برگ مرا

اين برگ آخرين برگ خط نخوردهء دفترم بود

آن همه شمع مگر کم بود

چرا خاموش کردي شمع وجودم را

که تنها شعلهء روشن پروانهء خيالم بود

آن همه تاريکي مگر کم بود

چرا ربودي زمن شب هايم را

که تنها نقطهء روشن روزهايم بود

چرا تمام کردي جوهر بيانم را

که تنها وسيلهء اعتراضم بود

چرا خشکاندي اشک چشمانم را

که تنها گريستن برايم مانده بود

چرا بستي ديدگانم را

که تنها جادهء فرار از بي کسي هايم بود

چرا سوزاندي برگ هايم را

که آخرين برگ هاي درخت پاييزم بود

چرا ابري نمودي آسمانم را

که اين تنها تکهء خشک زمينم بود

چرا بريدي صدايم را

که جز شيون و ناله برايم نمانده بود

در بهار جواني ام احساس پيري مي کنم 

خاطرم رنجيده ناله و زاري مي کنم

گله ام بهر اين و آن نيست

 که گرهء کارم بدست آنان نيست

شکوه دارم زاين قضاي روز

 نا لم از اين دنياي هميشه مرموز

 جواني که بدست من و ما نيست

  پر از آمال است و آن هم دست من و شما نيست

 در جواني گله دارم زآناني 

که نصيحت کنند ما را و خود همه راه برفتند زماني

 آرزوهاي دل ما جوانان

همچو گنجشکي است نشسته بر درختان

 هميشه در پرواز است و به هر جا مي رود

 اما چه سود که سرگردان است و نداند به کجا مي رود

 نداند که بدنبالش در زمين

نشسته اند هميشه دشمناني در کمين

 قصد شکار اين پرنده را دارن

د يا که نيت پرپر کردن آمال اين بنده را دارند

 پرندهء خيالم افتاده بر زمين و زخون گلگون شد 

دولت بخت زکنارم برفت و ماهم افسون شد

 هرگه که سرودنم آيد

به ياد ندانم که چرا کلامم برون نيايد جز به شکوه و فرياد

 گويند که خداييست ناظر بر کردار ما

 آشکارش باشد نيک و بد پندار ما

 مگر تو حال اين بنده ات را جويا نيستي؟

 جانش دادي و او را کيميا نيستي؟

 پس گر بخواهي مرهم به زخمش

 نشان ده کيفرت را به جرمش

 نظري کن اندکي به بندهء پر شرمت

 جزايش کن در اين دنيا به حکمت

پسرك چشم به اين خطّه خاموش باز كرد

همانا كه دهان از ديدنش وا كرد

آه در اين سراي سرد بي پايان

مي بيني چه آوردند بر سرش اين نامردان

گويي وجدان ها همه مرده اند

انگار كه دل ها همه سر به خفتن نهاده اند

گويند كه ما از خاندان كوروش و آرشيم

هان كه ما از آل نامردي و تمدّن كُشيم

سردي اين روزهاي بظاهر گرم

نگذارد پسرك كند عزم خود را جزم

زمانه چه آورد بر سر اين مردمان

كه رحم نمي كنند حتي به برادران

دگر اشكي براي آسمان نماندست

ديارمان همچون كويري خشكيدست

دل ها همه شده سنگ و سخت

فكرها همه بسته انگار رخت

منيّت شده اينجا يك ذهنيّت

هويّت دگر نماندست اينجا و نيز شخصيّت